W 1500 r.p.n.e. za panowania w Egipcie bardzo ciekawej postaci jaką była niewątpliwie królowa Hatszepsut, do budowy statków egipskich wprowadzono wiele udoskonaleń. Być może wprowadzono je już wcześniej, natomiast pierwszy przekaz o zmianach został zarejestrowany przy pomocy płaskorzeźb i inskrypcji znajdujących się w świątyni tej królowej Dair el-Bahr, wykonanych na zlecenie po szczęśliwym powrocie jej armady z Puntu. Przede wszystkim zaczęto stosować dewno cedrowe, co umożliwiło budowanie z większych kawałków drewna. Spowodowało to wzmocnienie kadłuba tym bardziej, że dołożono belki wzmocnienia poprzecznego. Dodatkowo na statkach pojawiło się ożebrowanie oraz pokład. Przybyło wioseł napędowych (do 30) osadzonych w skórzanych dulkach, sterowano nim przy pomocy dwóch wioseł na rufie, ewolucji uległ również maszt. W nowym rozwiązaniu maszt już składał się z jednego pnia obwiązanego sznurami, a nie jak do tej pory z dwóch bali w kształcie litery A. Reje składały się z dwóch kawałków połączonych w środku, dzięki czemu można było powiększyć wielkość żagla, który umożliwiał teraz pływanie nawet przy bocznym wietrze. Można już zaobserwować stępkę, która była zakończona z jednej strony półokragłą stewą dziobową w kształcie kwiatu lotosu, z drugiej stewą przypominajacą taran. Mimo to nadal w tych statkach występowała lina biegnąca wzdłuż całego statku, mająca na celu wzmocnienie sztywności kadłuba. Statki były juz dłuższe, posiadały ok. 30 m. długości, 6,5 m szerokości i 1,3 m zanurzenia. Służyły głównie do przeworzenia ludzi i ładunków, potrafiły unieśc do 100 ton ładunków lub zabrać odpowiednią liczbę żołnierzy. Liczyły 35 osobową załogę.

Na podstawie: "Żaglowce" Stefana Gulasa; "Z dziejów żeglugi" Mriana Mickiewicza

Zobacz też:

{comment}